Blog o ogrzewaniu i wentylacji

Kominek oprócz funkcji dekoracyjnej może, także stanowić źródło ciepła dla tradycyjnej instalacji centralnego ogrzewania ? zarówno tej grzejnikowej, jak i instalacji ogrzewania podłogowego. To wymaga jednak zastosowania kominka z tzw. płaszczem wodnym. W urządzeniach tych tylko nieduża część ciepła (ok. 10-20%) jest przekazywana na zasadzie promieniowania, głównie przez szybę. Natomiast cała reszta jest to ciepło przekazywane wodzie, która napływając między ścianki płaszcza otaczającego komorę paleniskową kominka, odbiera od nich ciepło, a następnie przekazuje je do instalacji grzewczej.

Wkłady kominkowe posiadające płaszcz wodny pozwalają podgrzewać nie tylko wodę rozprowadzaną następnie w tradycyjnej instalacji centralnego ogrzewania, ale także wodę użytkową. Kominki takie mogą być uzupełniającym źródłem ciepła dla funkcjonującej w domu instalacji z gazowym lub olejowym źródłem ciepła.  Kominki wyposażone w zamkniętą komorę spalania posiadają możliwość regulacji mocy, która odbywa się poprzez zmianę ilości dostarczanego do spalania powietrza. Najczęściej jest to realizowanie przez sterowany elektronicznie wentylator.
W kominkach posiadających płaszcze wodny, bardzo charakterystycznie jest zbudowany korpus wkładu. Wyposażony jest on w podwójne ścianki, a przestrzeń pomiędzy nimi wypełniona jest wodą. Płyn przepływając między ściankami przejmuje ich temperaturę a następnie przekazuje ją do instalacji grzewczej.

Aby zmaksymalizować pozyskiwaną z kominka ilość ciepła, niektórzy producenci umieszczają w górnej części korpusu wkładu, tuż nad samym paleniskiem, dodatkowe elementy, którymi także może przepływać woda. W wybranych modelach wkładów montowana jest również dodatkowa wężownica, która służy do bezpośredniego podgrzewania wody użytkowej.

Połączenie kominka z instalacją centralnego ogrzewania umożliwiają króćce przyłączeniowe umieszczone w korpusie wkładu.
Bardzo duże znaczenie przy wyborze kominków z płaszczem wodnym ma fakt, że wiele z nich może pracować w systemach zintegrowanych wraz z innymi urządzeniami grzewczymi, np. opalanymi gazem lub olejem opałowym, pompami ciepła, solariami. Montując odpowiednie połączenia hydrauliczne oraz stosując niezbędną aparaturę kontrolno-sterującą, można korzystać z kominka, który całkowicie zastąpi lub uzupełni ogrzewanie pochodzące z układu grzewczego podstawowego.

Eksploatacja kotła zanieczyszczonego sadzami oraz popiołem ma negatywny wpływ na trwałość całego urządzenia grzewczego i powoduje szybsze zużywanie się jego elementów.
Aby utrzymać sprawność kotła na poziomie deklarowanym przez producenta oraz zapewnić oszczędne zużycia paliwa konieczne jest utrzymywanie w czystości, w czasie bieżącej eksploatacji kotła , komory spalania i kanałów konwekcyjnych.    Nawet niewielka grubość sadzy osadzonej na ściankach kotła powoduje spadek jego sprawności nawet  o 30%.

Jeżeli w kotle spala się paliwa, do których jest on przystosowany, czyszczenie przeprowadza się raz na kilka tygodni.
Usunięcie zanieczyszczeń wewnątrz komory spalania i w kanałach przeprowadza się poprzez otwory wyczystne w kotle.
Używa się  do tego celu narządzi dostarczonych  z kotłem przez producenta kotła. Są to odpowiednio wyprofilowane pogrzebacze i skrobaczki. Dobre efekty uzyskuje się również stosując szczotki druciane. Aby do minimum zmniejszyć wydobywający się z kotła zapach oraz kurz należy otworzyć przepustnicę spalin w czopuchu.
Im więcej jest w kotle otworów wyczystnych, tym łatwiejsze czyszczenie. Należy zwrócić uwagę, aby po zakończeniu pracy dokładnie pozamykać otwory wyczystne.

pobrano z www.ogrzewnictwo.pl

Coraz popularniejsze są urządzenia klimatyzacyjne, które napędzane są gazem płynnym oraz ziemnym (Gas Heating Pumps, GHP).  Urządzenia te są szczególnie korzystne w przypadku biur, dużych powierzchni użytkowych czy też usługowych i gastronomicznych. To rozwiązanie ekologiczne i ekonomiczne. GHP może chłodzić lub ogrzewać.
GPH wykorzystuje gaz płynny oraz ciepło odpadowe z silnika spalinowego, którym jest napędzane. Zimą może w Polsce pełnić rolę podstawowego systemu grzewczego, a latem pełnić rolę klimatyzacji.
System ten ponadto przyczynia się do redukcji emisji CO2 do atmosfery oraz posiada najniższą emisję tlenków azotu na rynku.
Tego typu urządzenia od kilku lat z powodzeniem stosowane są w Japonii, w Niemczech, Włoszech i Anglii. Specjaliści liczą na to, że i w Polsce będzie przybywało tego typu urządzeń. Liczą się tutaj nie tylko względy ekologiczne, ale i zmniejszenie problemów związanych z przeciążeniem sieci elektrycznej.

Oto najczęściej stosowane w kotłach zabezpieczenia:
Naczynia wzbiorcze mogą przejąć nadmiar wody w instalacji. W kotle zwiększa ona swoją objętość, przez co rośnie ciśnienie w instalacji.
Zawór bezpieczeństwa w kotle to dodatkowe obok naczynia wzbiorczego zabezpieczenie na wypadek przekroczenia dopuszczalnego ciśnienia. Gdy ciśnienie przekroczy określoną wartość zawór otwiera się, a część wody z instalacji wylewa się do kanalizacji.
Zawór nadmiarowo-upustowy zalecany do montowania w instalacjach z zaworami termostatycznymi. Dzięki niemu przepływ wody przez kocioł jest stały nawet wówczas, gdy zawory termostatyczne zamykają się. Ponadto zawór ten stabilizuje ciśnienie w pozostałych otwartych zaworach termostatycznych.
Zawór odcinający dopływ gazu zamyka wypływ gazu w wypadku zaniku płomienia.
Regulator ciśnienia gazu – dzięki niemu ciśnienie gazu dopływające do palnika jest ustabilizowane.
Termostat kotłowy służy do wyłączania lub włączania palnika w zależności od temperatury wody w obiegu grzewczym.
Pompa obiegowa wymusza zaś przepływ wody w instalacji.

Oczywiście pierwsza myśl jaka pojawia się w odpowiedzi na pytania dotyczące finansów rodziny to oszczędności w ogrzewaniu, a co za tym idzie zmniejszenie temperatury. A tymczasem pierwszym prawidłowym krokiem powinno być dopasowanie temperatury pomieszczenia do naszego cyklu dnia. Właściwa temperatura pokojowa powinna wynosić nie wiele więcej niż 20 st. C
Innym dobrym sposobem jest wymiana „zwykłego” kotła na kocioł kondensacyjny, którym dziś jest najnowocześniejszy kocioł gazowy. Krajowa Agencja Poszanowania Energii ogłosiła, że kotły kondensacyjne są o 15% wydajniejsze niż kotły konwencjonalne. Nie pozwalają one uciec parze wodnej, oziębiają spaliny i kondensują je w swoim wnętrzu.
Jako energooszczędne uznaje się również pompy ciepła, które ogrzewają i zaopatrują budynki w ciepłą wodę. Cechują je niskie koszty eksploatacji.
Kolektory słoneczne również pozwolą obniżyć koszty podgrzewania ciepłej wody użytkowej. Jest to najczęściej stosowane urządzenie do pozyskiwania energii elektrycznej.

Ogrzewanie elektryczne wynika z przemiany energii elektrycznej w ciepło w elemencie oporowym. Może nim być drut, pręt lub taśma. Elektryczne urządzenia grzewcze różnią się przede wszystkim sposobem przekazywania ciepła do otoczenia. I tak:

- konwekcja – ciepłe powietrze przemieszcza się od grzejnika do otoczenia

- promieniowanie – ciepło przenosi się za pomocą fal elektromagnetycznych

- płyta grzejna (promieniująca) – pod ażurową obudową znajduje się emaliowana płyta stalowa z nadrukowanym obwodem elektrycznym.

Grzejnik konwektorowy (konwektor) – oddaje ciepło przez konwekcję, grzeje zaraz po uruchomieniu i stygnie równie szybko po wyłączeniu.

Ogrzewacz (piec) akumulacyjny – oddaje ciepło przez konwekcję. Blok akumulacyjny znajduje się w obudowie ceramicznej lub ze stali emaliowanej.

Grzejnik olejowy – ciepło magazynowane jest w oleju i oddawane jest stopniowo, głównie przez konwekcję.

Ogrzewanie podłogowe – wykonane z kabli, mat lub folii grzejnych, może być akumulacyjne.

Jest systemem wentylowania pomieszczeń, który pracuje w zależności od warunków zewnętrznych. Wentylacja hybrydowa, bo o niej mowa, pracuje jako wentylacja grawitacyjna lub mechaniczna. System ten wykorzystuje siły charakterystyczne dla wentylacji grawitacyjnej, jednak gdy podciśnienie uzyskane w ten sposób jest zbyt małe do usunięcia powietrza z pomieszczeń automatycznie załącza się niskociśnieniowa nasada kominowa. Jest to urządzenie, które umożliwia usunięcie do 200 m sześciennych/h powietrza przy podciśnieniu 10 Pa, co pozwala skutecznie wentylować kilka pomieszczeń. Wartości te zbliżone są do wartości charakterystycznych dla wentylacji naturalnej. Konstrukcja korpusu oraz kształt łopatek nasady są tak skonstruowane, że opory przepływu są minimalne. W ten sposób w razie awarii pomieszczenia mogą być wentylowane grawitacyjnie.
Zastosowanie nasady kominowej z elementami wentylacji higrosterowanej (nawiewniki, kratki) daje bardzo dobre efekty w wentylowaniu.

Przewody wentylacyjne należy czyścić raz w roku, przewody spalinowe – dwa razy w roku, a spaliny z kominka – cztery razy w roku. Tak mówią przepisy, ale i wymaga tego zdrowy rozsądek. Nawet jeśli chodzi o nowoczesne kotły gazowe lub olejowe nie zwalnia to właścicieli od regularnego czyszczenia kominów. Jeśli zaniecha się tej czynności na wewnętrznych ściankach komina może osadzić się duża ilość sadzy. Może ona się zapalić, bo jest to praktycznie czysty węgiel. Pożar w kominie może spowodować wzrost temperatury do 800, a nawet 1200 st. Absolutnie nie wolno wlewać wody do komina, grozi to rozsadzeniem komina przez spaliny. Zadanie kominiarza to nie tylko wyczyszczenie komina szczotką kominiarską, ale i dokładne wybranie sadzy z podstawy komina przez drzwiczki rewizyjne. Należy również dbać o szczelność przewodów kominowych.
Kontrola techniczna przewodów kominowych dymowych, spalinowych i wentylacyjnych powinna się zakończyć się sporządzeniem protokołu pokontrolnego przez mistrza kominiarskiego.

Jeśli słyszysz szumy, stukoty lub też bulgotania w instalacji oznacza to, że jest ona zapowietrzona. W grzejnikach nagromadziło się powietrze i nie są one równomiernie ciepłe na całej powierzchni. Również korozja może być znakiem zapowietrzenia.
Każda instalacja powinna mieć odpowietrzniki, które usuwają powietrze z instalacji podczas jej napełniania oraz eksploatacji. Montuje się je bezpośrednio na kotle, na rozdzielaczach, przy każdym grzejniku, reguluje się je pokrętłem, śrubokrętem lub kluczem.
Powinno się na bieżąco kontrolować ciśnienie wody i rozkład temperatury na powierzchni grzejników. Duże spadki ciśnienia oznaczać mogą nieszczelności, czyli powietrze wewnątrz instalacji.
Przed odpowietrzaniem należy wyłączyć kocioł i pompę obiegową instalacji c.o. i zatrzymać obieg wody. Należy również sprawdzić ciśnienie w instalacji. Manometr powinien wskazywać 2-3 bary. Jeśli jest mniej trzeba wpuścić do instalacji odpowiednią ilość wody. Przed odpowietrzeniem głowica termostatyczna grzejnika powinna być ustawiona w pozycji zamkniętej – zamykamy więc zawór grzejnikowy. Otwieramy go po zakończeniu odpowietrzania. Teraz należy otworzyć odpowietrznik. Odpowietrzanie może spowodować wydostanie się wody warto mieć pod ręką naczynie lub ścierkę. Po odpowietrzeniu należy dokładnie wytrzeć odpowietrznik. Jeśli zauważycie krople wody odkręćcie śrubkę odpowietrznika a następnie ponownie ją dokręćcie.

1. BŁĘDNE OBLICZENIE STRAT CIEPŁA
Dobrze policzone straty ciepła pomogą ustalić nam moc źródła ciepła. Błędy w obliczeniach mogą spowodować zbyt niską temperaturę w ogrzewanych pomieszczeniach zimą oraz zbyt duże koszty ogrzewania  w stosunku do rzeczywistego zapotrzebowania na ciepło.
2. ZBYT WYSOKIE CIŚNIENIE DYSPOZYCYJNE
Zbyt duża szybkość płynięcia wody w instalacji może spowodować hałas w elementach regulacyjnych zamontowanych w instalacji, w tym również w zaworach grzejnikowych.
3. ŹLE DOBRANE GRZEJNIKI
Ten błąd prowadzi do przewymiarowania grzejników. Kupując grzejniki należy zwrócić uwagę na to, jakie parametry grzejników przyjęte są w projekcie, a jakie podawane są w katalogu producenta grzejników.
4. NIEPRAWIDŁOWE ROZMIESZCZENIE CZUJNIKÓW TEMPERATURY
Dotyczy to zarówno termostatu sterującego pracą kotła oraz czujnika temperatury zewnętrznej regulatora pogodowego. W sytuacji gdy termostat osiągnie szybciej niż pozostałe pomieszczenia ustawioną na nim temperaturę może wyłączyć kocioł. Dlatego zaleca się umieścić termostat tam, gdzie wymagana temperatura osiągana jest dłużej.
5. ZMIANY W PROJEKCIE NA WŁASNĄ RĘKĘ
Nawet drobne zmiany mogą spowodować nieprawidłową pracę całej instalacji. Jeśli nie ma możliwości przewidzenia skutków planowanych zmian lepiej z nich zrezygnować. Błędy mogą naprawdę sporo kosztować.