W przypadku , kiedy planujemy jedynie wymianę grzejników a instalacja pozostaje stara zwykle konieczne jest zastosowanie grzejników z podłączeniem bocznym. Takie podłączenie mają zwykle  grzejniki członowe z żeliwa lub aluminium.
Grzejniki aluminiowe mają małą pojemność wodną, przez co szybko się nagrzewają i stygną. Producenci grzejników aluminiowych dopuszczają zwykle ich pracę w układach otwartych (z otwartym naczyniem wzbiorczym).

Grzejniki żeliwne zwykle mają dużą pojemność, co utrudnia szybką zmianę ich temperatury.  Instalacja z grzejnikami żeliwnymi charakteryzuje się dość dużą bezwładnością cieplną, przez co użytkownik dłużej musi czekać  aż pomieszczenie się nagrzeje.

Z drugiej jednak strony grzejniki te są w stanie przyjąć chwilowe nadmiary ciepła wytworzonego przez kocioł,  zakumulować je i oddać, gdy kocioł już nie pracuje. Takie grzejniki są ciężkie i nie nadają się do wieszania na lekkich ściankach działowych. Ich zaletą jest to,że są   bardzo odporne na korozję.  Zalecane są więc do układów otwartych, bardziej na nią narażonych.

Jeśli planujemy wymianę grzejników połączoną z wymianą rur,  a nowy układ c.o. jest typu zamkniętego, można zastosować dowolne grzejniki. Natomiast w przypadku gdy instalacja jest typu otwartego,  trzeba wybrać grzejniki żeliwne lub aluminiowe.

Należy bezwzględnie pamiętać o tym, że jeżeli rury są miedziane, a grzejnik aluminiowy, to materiał grzejnika i materiał rur nie powinny mieć bezpośredniego kontaktu. W takim przypadku bowiem zachodzi   zjawisko elektrokorozji.   Bezpośredni kontakt aluminium z miedzią uniemożliwia się zwykle stosując złączki o odpowiedniej konstrukcji  złączek lub stosując  przekładki izolacyjne.

Do wody krążącej w instalacji należy   dodać środek przeciwdziałający korozji.
Grzejniki trzeba dobierać z uwzględnieniem mocy oraz temperatury wody grzewczej.

pobrano z: www.ogrzewnictwo.pl

Decydując się na zakup i montaż urządzenia klimatyzacyjnego warto pierwszy etap tej inwestycji, jakim jest poprawny dobór mocy chłodniczej urządzenia, oddać w ręce doświadczonych fachowców. Jest to rzecz nie mniej ważna od fachowej instalacji klimatyzatora.

Przewymiarowanie urządzenia odbije się poważnie na kieszeni nie tylko przy jego zakupie ( im większa moc urządzenia, tym jest ono droższe), ale także w późniejszym okresie w takcie eksploatacji.  Zbyt mała moc powoduje przegrzewanie się sprężarki czo prowadzi nieuchronnie do jej zniszczenia, a należy pamiętać o tym,że jest to najdroższy element klimatyzatora.

W zasadzie sprężarki nie opłaca się wymieniać, ponieważ koszt jej wymiany jest niemal taki jak koszt zakupu nowego urządzenia. Poprawnie dobrane urządzenie klimatyzacyjne powinno pracować w trybie mniej więcej  połowa-pracy, połowa-stan spoczynku.
Najogólniej rzecz ujmując moc chłodniczą klimatyzatora dobiera się  w zależności od kubatury (długość x szerokość x wysokość)   pomieszczenia i warunków w nim panujących czyli należy uwzględnić:

* charakter pomieszczenia (np.  pomieszczenie mieszkalne, biurowe, serwerownia…)
* ilość osób przebywających w pomieszczeniu na stałe
* usytuowanie pomieszczenia w budynku
* ilość okien w pomieszczeniu i ich usytuowanie względem stron świata
* ilość i moc elektryczną urządzeń wydzielających ciepło w pomieszczeniu w pomieszczeniu
* moc zainstalowanego oświetlenia wbudowanego

pobrano z: www.ogrzewnictwo.pl

W Polsce coraz częściej stosuje się klimatyzację w domach, ale dotyczy to głównie domów nowych ewentualnie podlegających modernizacji, ze szczególnym uwzględnieniem termomodernizacji. Stosuje się najczęściej jednostki małe do obsługi jednego pomieszczenia ( monoblokowe lub typu split) lub jednostki średnie mogące obsługiwać grupę kilku pomieszczeń. Należy jednak pamiętać o tym, że takie rozwiązanie nie zapewnia klimatyzacji w pełnym tego słowa znaczeniu. Nie dostarcza się bowiem do pomieszczenia powietrza świeżego.

Wymienione urządzenia pracują wyłącznie na powietrzu recyrkulacyjnym (krążącym w pomieszczeniu). Mamy zatem możliwość tylko regulacji temp. i w niewielkim stopniu wilgotność. Chłodząc powietrze jednocześnie je osuszamy.
Pełną klimatyzację zapewnimy sobie instalując w domu centralę klimatyzacyjną. Jest to rozwiązanie dla typowego użytkownika domu jednorodzinnego dość drogie ( koszty zakupu , montażu, obsługi).

Ma jednak zalety. Podstawową jest możliwość odzysku ciepła w przypadku zastosowanie centrali z rekuperatorem bądź recyrkulacją.
Decydując się na centrale  ( jak i urządzenia typu monoblok czy split) trzeba się liczyć z hałasem jaki generują te urządzenia oraz z miejscem jakie zabierają, szczególnie centrale. Te ze względu na ograniczenie uciążliwości hałasu ustawia się głównie na dachach domów.

pobrano z: www.ogrzewnictwo.pl

Klimatyzatory schładzają mieszkania, a napędem jest tutaj energia elektryczna. Klimatyzator o mocy chłodniczej 2,5kW pobiera z sieci elektrycznej około 0,8kW To znaczy że mocy chłodzenia jest około 3-krotnie większa niż pobór energii elektrycznej. Dodatkowo sprężarka klimatyzatora nie pracuje non stop.

W normalnej eksploatacji przy włączonym urządzeniu, sprężarka pracuje przez około 50% czasu. Większość obecnie oferowanych markowych klimatyzatorów posiada inwerterową, czyli płynną regulację wydajności, co również ogranicza zużycie energii.

Klimatyzator powinniśmy dobierać dla każdego pomieszczenia osobno kierując się przy  doborze typu zyskami ciepła : przez każde nasłonecznione okno wpada pewna ilość ciepła,  telewizor , komputer czy oświetlenie dostarcza go również. Także człowiek wydziela pewną ilość ciepła.
Profesjonalne firmy zajmujące się klimatyzacją potrafią właściwie dobrać moc urządzenia do warunków, a przez to zoptymalizować koszty instalowanej klimatyzacji. Proszę więc pamiętać, że moc klimatyzatora nie zależy od powierzchni czy kubatury pomieszczenia.

Dla mieszkania 45m2 o zyskach ciepła ok.. 2,5 kW ( np. 3 osoby, okno na południe o powierzchni 3m2 , włączony komputer i telewizor )  w przeciętnym trybie dobowym, urządzenie będzie włączone około 12 godzin (wyłączamy klimę na noc, wyłączamy gdy idziemy do pracy). Sprężarka będzie więc pracować przez około 6 godzin dziennie. Zużyje 6h*0,8kw/h*0,35PLN/kW/h czyli około 1,7PLN dziennie i 50PLN miesięcznie.

Łatwo więc policzyć, że dla domu o pow. chłodzonej ok. 120m2 , zyskach ciepła ok.. 7,5 kW i przy zastosowaniu trzech jednostek o mocy chłodniczej 2,5kW koszty miesięczne to ok 150 PLN.

Obecnie polecane są klimatyzatory pracujące na czynniku chłodniczym R410A, pozwalające na zaoszczędzenie 10-20% energii elektrycznej w stosunku klimatyzatorów z czynnikiem R407C.

Koszty klimatyzowania mieszkania czy domu zależą głównie od tego jakie urządzenia  i o jakiej mocy chłodniczej zastosujemy oraz od tego jakie parametry powietrza chcemy uzyskać.

pobrano z: www.ogrzewnictwo.pl

Jeszcze do niedawna rozwój chłodnictwa i klimatyzacji w Polsce opierał się zgodnie z tendencjami gospodarczymi na zwiększeniu wydajności systemów chłodniczych przy obniżaniu kosztów inwestycyjnych. Skutkiem ubocznym takiego podejścia było wykorzystywanie w Polsce rozwiązań wycofywanych z Europy.
Wraz z przemianami gospodarczymi oraz rosnącym znaczeniem ochrony środowiska zaczęło zmieniać się chłodnictwo a z nim klimatyzacja. Zwrócono uwagę, że stosowane technologie są energochłonne, a stosowane i emitowane substancje negatywnie oddziaływują na warstwę ozonową

Polska zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi  (Protokół Montrealski, Protokół z Kioto) i legislacją europejską, przekształca stopniowo chłodnictwo w sektor bezpieczny i przyjazny środowisku.

Ze względów ekologicznych od nadchodzącego roku w Europie ma być znaczne ograniczenie  ( a po 2015 roku) całkowite zakazane) stosowanie czynników chłodniczych z grupy HCFC w chłodnictwie i klimatyzacji. Najpopularniejszy z nich to R22.
W Polsce najpierw pojawił się zakaz budowy nowych instalacji i rozbudowy starych (2004), od roku 2010 zakazana będzie produkcja tego czynnika a od roku 2015 zostanie całkowicie wprowadzony zakaz jego stosowania.

Wymogi prawne regulujące te kwestie to:
- Protokół Montrealski w sprawie substancji zubożających warstwę
ozonową sporządzony w Montrealu dnia 16 września 1987 r.
- Dz. U. z dnia 23 grudnia 1992 r., nr 98, poz. 490
- Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. O substancjach zubażających warstwę ozonową i licznymi rozporządzeniami Ministra Gospodarki i Ministra Środowiska
- Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 października 2008 w sprawie połąta za korzystanie ze środowiska.

Najogólniej rzecz ujmując klimatyzatory dostosowuje się do wymogów ochrony środowiska ograniczając ich wpływ pośredni i bezpośredni na środowisko. Wpływ bezpośredni przez zmniejszanie potencjału tworzenia efektu cieplarnianego przez sam  czynnik chłodniczy. Wpływ pośredni   poprzez zmniejszenie zużycia energii elektrycznej niezbędnej do napędu urządzenia. Zmniejsza to efekt cieplarniany ograniczając emisję CO2 w procesie produkcji energii.
Należy tutaj podkreślić, że potrzeba poprawy efektywności energetycznej istnieje nie tylko dla dużych i średnich jednostek i instalacji, ale właśnie dla urządzeń o najmniejszych mocach napędowych, gdyż z racji wielkiej ilości jednostek- ich udział w globalnej konsumpcji energii uznaje się za bardzo znaczący.

pobrano z: www.ogrzewnictwo.pl

Zasada działania pompy ciepła, mimo że dla przeciętnego Kowalskiego zagadkowa, wcale nie jest bardzo skomplikowana.  Poniżej najprostsze  chyba wytłumaczenie, jak ciepło z zimnego przecież gruntu czy wody może ogrzać nam dom.
W wewnętrznym obwodzie pompy ciepła znajduje się czynnik chłodniczy, którym jest specjalna ciecz wrząca już w niskich temperaturach  ( poniżej -10°C). W wymienniku do którego dostarczana jest energia cieplna niskotemperaturowa (na przykład woda o temperaturze +10°C) odbywa się parowanie wspomnianego czynnika chłodniczego. Innymi słowy czynnik chłodniczy odbiera ciepło od wody i odparowuje.

Następnie powstała para ( mając już temperaturę  ok. +3°C )jest zasysana przez elektrycznie napędzana sprężarkę. W sprężarce tej odbywa się wzrost ciśnienia. W raz ze wzrostem ciśnienia rośnie temperatura pary. Po opuszczeniu sprężarki para  ma ciśnienie około 20 bar i temperaturę  około +70°C.

Para o tej temperaturze oddaje ciepło w drugim wymienniku do wody obiegu grzewczego. Ochładzając się para  jednocześnie skrapla się i zamienia  w ciecz. Dlatego pierwszy ze wspomnianych  wymienników jest parownikiem ( następuje w nim odparowanie czynnika chłodniczego) a drugi skraplaczem (następuje w nim ochłodzenie i skroplenie czynnika). Po skropleniu ciecz przechodzi przez zawór rozprężny, gdzie następuje gwałtowny spadek ciśnienia czynnika. Przekazywany jest on  ponownie do parownika , gdzie  znów zaczyna parować i cykl w ten sposób się zamyka.

pobrane z: www.ogrzewnictwo.pl

Pompa ciepła  transportuje energię z otoczenia. W tym procesie niezbędne jest doprowadzenie energii elektrycznej, która  służy do napędu sprężarki i pomp obiegowych. Ta energia elektryczna jest też zamieniona na ciepło. Z jednego kW energii elektrycznej dostarczonej do pompy ciepła możemy otrzymać ok. 4 kW energii cieplnej.

Obrazuje to współczynnik efektywności energetycznej. Jest on stosunkiem otrzymanej energii grzewczej do włożonej energii elektrycznej. Im większy jest ten współczynnik tym pompa ciepła pracuje oszczędniej.

Wielkość tego współczynnika zależy od konstrukcji pompy ciepła i od temperatury źródła ciepła.  Sprawność ogrzewania pompą ciepła, określana współczynnikiem COP jest tym większa, im mniejsza jest różnica temperatury ?T między źródłem górnym (np. wodą w instalacji grzewczej) a źródłem dolnym (np. grunt czy wody gruntowe). Dlatego pompy ciepła rekomendowane są do niskotemperaturowych instalacji grzewczych.

Wielkość  współczynnika COP mówi wprost o spodziewanych kosztach ogrzewania. Jeżeli znane jest roczne zapotrzebowanie na ciepło w budynku to po podzieleniu go przez współczynnik efektywności energetycznej otrzymamy w wyniku ilość energii za którą trzeba chcąc nie chcąc, zapłacić.

pobrano z: www.ogrzewnictwo.pl

Górne źródła ciepła.
Górne źródło ciepła stanowi instalacja grzewcza. Parametry techniczne pomp ciepła ograniczają ich przydatność do następujących celów:

* ogrzewania podłogowego
* ogrzewania sufitowego
* ogrzewania grzejnikowego o obniżonych parametrach
* podgrzewania ciepłej wody użytkowej
* niskotemperaturowych procesów technologicznych

Nie jest to wcale mały obszar zastosowania. Ciepła woda użytkowa produkowana jest w każdym zakładzie przemysłowym i gospodarstwie domowym. Wskutek budowy dobrze izolowanych termicznie budynków temperatura obliczeniowa powierzchni grzejnych jest coraz niższa, co również może znaleźć odzwierciedlenie w coraz częstszym i chętniejszym stosowaniu pomp ciepła.

Ze względów ekonomicznych oraz strat wynikających z przesyłu ciepła, pompy ciepła winno się montować w pobliżu źródeł ciepła, zarówno dolnego jak i górnego.

pobrano z: www.ogrzewnictwo.pl

Na efektywność ekonomiczną stosowania pomp ciepła wpływ maja głównie dwa czynniki: z jednej strony efektywność energetyczna i cena zakupu energii napędowej, z drugiej strony koszty inwestycyjne.
Efektywność energetyczna pomp ciepła, zależna jest przede wszystkim od różnicy temperatur pomiędzy dolnym i górnym źródłem ciepła i jest tym wyższa, im o mniejszą jest ta różnica. Mimo, że pompy ciepła są co raz częściej proponowane jako alternatywa dla tradycyjnych źródeł centralnego ogrzewania,  to trzeba pamiętać, że tak naprawdę to do tego celu są urządzeniami  niekoherentnymi.

Przecież im niższe temperatury zewnętrzne to z reguły niższa temperatura w dolnym źródle ciepła ,  a  wyższa wymagana temperatura w instalacji odbiorczej- pociąga to za sobą spadek efektywności pompy właśnie wtedy, gdy zużycie ciepła znacznie wzrasta.
Nakłady inwestycyjne są bardzo zróżnicowane. Zależą przede wszystkim od rodzaju dolnego źródła ciepła i sposobu jego ujęcia. Dla instalacji o mniejszych mocach koszt wykonania ujęcia dolnego źródła nierzadko przewyższa koszt zakupu samej pompy ciepła i staje się wtedy główną pozycją w koszcie całej inwestycji.
Koszty eksploatacji  pomp ciepła są w zasadzie pomijalne. Sprężarki pomp ciepła są najczęściej zasilane silnikami elektrycznymi i stanowią z nimi hermetycznie zamkniętą całość. Zwarta budowa pompy ciepła oraz wyposażenie jej w sterownik programowalny powoduje, że nie wymaga ona żadnej obsługi oraz przeglądów i serwisu.

Koszt eksploatacji ograniczony jest do kosztu zakupu energii elektrycznej. Kłopoty mogą się pojawić jeśli instalacja pompy ciepła przebiegłą niefachowo i pojawią się nieszczelności. np. w przypadku zastosowanie połączeń gwintowych.

Instalacja z połączeniami gwintowanymi może wprawdzie przy odrobinie szczęścia być szczelna, jednak w prawidłowo wykonanych instalacjach nie można liczyć na szczęśliwy zbieg okoliczności.  ( skoro jesteśmy już przy temacie nieszczelność, to jeszcze jedna uwaga: ubytków mieszaniny w kolektorze nie wolno uzupełniać wodą.

W razie wystąpienia nieszczelności i stwierdzenia spadku ciśnienia statycznego w kolektorze nie wolno uzupełniać ubytków mieszaniny wody z glikolem czystą wodą. Możne to doprowadzić do zmniejszenia stężenia glikolu, a w konsekwencji – w przypadku obniżenia się temperatury zewnętrznej – do zamarznięcia czynnika wewnątrz kolektora i jego zniszczenia).

Podejmując decyzję o zastosowaniu  pomp ciepła jak źródła ciepłą dla domu należy bardzo starannie przeanalizować celowość takiej inwestycji, a w szczególności porównać z innymi możliwymi do zastosowania źródłami ciepła.
Nie można też zapominać o uwzględnieniu różnicy kosztów pomiędzy wykonaniem instalacji odbiorczej dostosowanej do tradycyjnych źródeł ciepła, a wykonaniem instalacji niskoparametrowej współpracującej z pompami ciepła, która wymaga większych.

pobrano z: www.ogrzewnictwo.pl

Kotły z górnym spalaniem
Są to najstarsze i najtańsze konstrukcje kotłów co.Charakteryzują się tym, że w trakcie palenia po pewnym czasie paliwo załadowane do kotła rozpali się w całej swej objętości. Posiadają większą bezwładność i mniejszą sprawność cieplną w porównaniu do kotłów z dolnym spalaniem oraz praktycznie nie ma możliwości ich regulacji. Są tanie, ale ich bieżąca eksploatacja jest droższa i bardziej uciążliwa niż w kotłach z dolnym spalaniem.

Kotły z dolnym spalaniem
Spalanie odbywa się tylko w strefie komory spalania w okolicach rusztu. Pozostały po spaleniu paliwa popiół zsypuje się do popielnika. W trakcie spalania, w miejsce zużytego paliwa obsuwa się paliwo świeże, które znajduje się w komorze zasypowej.

Płomienie i spaliny towarzyszące spalaniu unoszą się ku górze bocznymi kanałami wymiennika nie przechodząc przez całe złoże paliwa.  Kotły dolnego spalania przystosowane są do spalania paliw typu węgiel sortymentu miał lub orzech. Kocioł posiada małą bezwładność cieplną, temperatura na kotle może być utrzymana dokładniej niż w kotłach z górnym spalaniem.

Kotły z dolnym spalaniem osiągają wyższą sprawność cieplną w porównaniu do kotłów z górnym spalaniem, lecz wymagają częstszego czyszczenia i utrzymywania temperatury wody powyżej 60°C.
W tego typu kotłach spaliny mają do pokonania dłuższą drogę do przewodu kominowego, ponieważ na ich drodze znajdują się dodatkowe przegrody. Tym samym większa jest powierzchnia oddawania ciepła, a to zmniejsza ilość ciepła uciekającego do komina. Dzięki temu kotły z dolnym spalaniem są ekonomiczniejsze niż te z górnym spalaniem, a więc szybko zwraca się różnica w cenie zakupu.
Konstrukcja tych kotłów pozwala na stosowanie dodatkowych urządzeń, które powodują, że obsługa ich jest wygodniejsza, a koszty eksploatacji niższe niż w kotłach z górnym spalaniem. Kotły te mogą być wyposażone w wentylator nadmuchowy oraz regulator sterujący pracą kotła. W tym wypadku wymagana jest instalacja elektryczna.

pobrano z:  www.ogrzewnictwo.pl