Blog o ogrzewaniu i wentylacji

Na rynku dostępnych jest bardzo wiele grzejników, które niejednokrotnie prezentują bardzo ciekawy design i mogą również pełnić funkcję dekoracyjną. Jednak pamiętajmy o tym, że grzejnik powinien przede wszystkim tworzyć całość z pozostałą częścią instalacji.
Wybierając grzejniki powinniśmy przede wszystkim wiedzieć, z jakiego rodzaju rur została wykonana instalacja c.o. Jeśli chodzi o rury plastikowe, wielowarstwowe i stalowe, to do nich będzie odpowiedni właściwie każdy grzejnik. Instalacje wykonane z miedzi nie powinny znajdować się w jednej instalacji z aluminium, ponieważ istnieje w takich sytuacjach zagrożenie korozją. Bywa, że stosuje się przekładki z tworzywa sztucznego, które mają zabezpieczyć metale przez stykaniem się ze sobą. Jednak specjaliści zalecają do instalacji miedzianej podłączanie innych niż aluminiowe grzejniki.

Inną ważną informacją jest wiedza na temat tego, jaki kocioł będzie zasilać instalację. Kocioł na paliwa stałe musi posiadać instalację otwartą z zabezpieczeniem w postaci otwartego naczynia zbiorczego. A więc tutaj woda nieustannie ma kontakt z tlenem, który przyczynia się do powstawania korozji. W takiej sytuacji doskonale sprawdzają się grzejniki żeliwne. W przypadku innych kotłów można stosować dowolne grzejniki.

Koniecznie trzeba się dowiedzieć, jaką moc musi posiadać grzejnik. Moc grzewcza, która niezbędna jest ogrzania poszczególnych pomieszczeń zależna jest od straty ciepła przez ściany i okna, od miejsca, w którym zainstalowane są grzejniki oraz od temperatury wody przepływającej przez instalację. Średnio przyjmuje się, że w dobrze ocieplonych budynkach potrzeba 70-85 W na mkw pomieszczenia o średniej wielkości 2,7 m. W łazience jest to zwykle 120 W/mkw, w kuchni zaś 70-80 W/mkw. Kupując grzejniki sprawdzajmy parametry, przy których osiągają one moc. Do parametrów tych należą temperatura wody zasilającej, temperatura wody powracającej i temperatura w pomieszczeniu. Zwykle jednak dostępne są stworzone przez producentów tabele, dzięki którym w wygodny sposób przeliczyć można moc grzejników w zależności od mocy pracy.
Równie istotny jest typ zasilania, czyli to w jaki sposób grzejnik podłączony jest do instalacji. Dolne podłączenie stosuje się powszechnie w domach nowo wybudowanych oraz remontowanych. Woda jest w tego typu grzejnikach odprowadzana króćcami, które umieszczone są na dole grzejnika. Najczęściej jest to lewa strona. Te z króćcami po prawej stronie dostępne są na zamówienie. W podłączeniach bocznych woda doprowadzana jest i odprowadzana bokiem. W przypadku podłączenia na skos, czyli krzyżowego woda doprowadzana jest górą, odprowadzana zaś jest z drugiej strony dołem. Dwa ostatnie podłączenia stosuje się przede wszystkim w instalacjach, z których wymontowuje się grzejniki żeliwne.
Na rynku dostępne są obecnie następujące rodzaje grzejników: członowe (żeberkowe), żeliwne i aluminiowe, grzejniki stalowe, płytowe – stalowe, panelowe stalowe, konwektorowe, rurkowe (stalowe albo miedziane, umieszczane w łazienkach), grzejniki z konglomeratów kamiennych.

Komfort stosowania oleju opałowego jako źródła energii grzewczej jest nie mniejszy niż w przypadku ogrzewania gazowego. Jednak koszty oleju opałowego są niestety wyższe. Przede wszystkim warto wiedzieć, że chcąc ogrzewać dom olejem opałowym musimy posiadać inny kocioł niż gazowy, ale z kolei sam kocioł olejowy można przystosować do spalania gazu. Wystarczy wymienić w nim palnik. Można więc na próbę zainstalować kocioł na olej opałowy i w razie zmiany decyzji o sposobie ogrzewania dostosować go do spalania gazu.
Najczęściej kocioł olejowy ma formę stojącą. Montuje się go oczywiście w osobno wydzielonym pomieszczeniu. Są dostępne również kotły wiszące. Mają one jednak mniejszą moc, choć również są dwufunkcyjne i zwykle umieszcza się je w zabudowie w kuchni. Są to bowiem kotły wyposażone w podgrzewacz albo zasobnik c.w.u. oraz układ regulacyjny.

Na rynku pojawiły się już kotły olejowe kondensacyjne, choć póki co jest ich niewiele. Być może powodem jest to, że maksymalny odzysk energii w kotłach olejowych wynosi 6%, co stanowi wartość o prawie połowę mniejszą niż w przypadku kotłów gazowych. Jeśli ciepło ma być skutecznie odzyskiwane temperatura wody powrotnej w kotłach olejowych kondensacyjnych powinna być dużo niższa niż w kotłach gazowych. Istnieje więc konieczność stosowania w takich przypadkach większych grzejników. Tym samym zwiększają się koszty inwestycyjne. Jeśli natomiast w budynku zainstalowane jest ogrzewanie podłogowe wtedy taki kocioł ma rację bytu.
Z pewnością za bezpieczniejsze uważa się kotły kondensacyjne z zamkniętą komorą spalania. Dzieje się tak dzięki odizolowaniu obiegu powietrza i spalin od pomieszczenia, w którym umieszczony jest kocioł. Zmniejsza się wtedy również ryzyko zaczadzenia.
Kotły na olej opałowy muszą mieć bezwzględnie umieszczony znak CE. Powinny również znaleźć się na nim informacje, które określają rodzaj oleju opałowego. Wszelkie informacje powinny być podane w języku polskim.
Kocioł na olej opałowy umieścić się powinno w piwnicy albo na parterze. W budynku powinno znaleźć się pomieszczenie przeznaczone na kotłownię, a także na zmagazynowanie oleju. Muszą one spełnić wszystkie niezbędne wymogi.

W kotle olejowym znajdują się elektrody zapłonowe, termostat kotłowy, zawór odcinający dopływ paliwa, detektor zaniku płomienia (w razie jego zaniku uniemożliwia wypływ oleju), wentylator oraz pompa olejowa.
Kotły olejowe wymagają znacznie bardziej rygorystycznego podejścia w temacie konserwacji i przeglądów niż kotły gazowe. Trzeba je czyścić przynajmniej raz w roku, zawsze przed rozpoczęciem sezonu grzewczego. Są one bowiem zanieczyszczane przez sadze i osady siarczanowe, które mogą podwyższyć temperaturę spalin i obniżyć sprawność pieca. Ponadto parametry oleju mogą się różnić, zwłaszcza wtedy gdy korzystamy z usług różnych dostawców. W czasie przeglądu sprawdzana jest przede wszystkim szczelność przewodów olejowych i ich drożność, napięcie zasilania kotła, wszelkie połączenia zasilania i sterowania, ustawienia termostatu, sterowników itd, praca palnika, filtr układu, dysze palnika oraz jakość spalin.

Jak już wspomniałem na początku, i co zresztą często przypominam, łazienka i kuchnia to pomieszczenia, gdzie wentylator spełnia specjalną funkcję, bo musi być przede wszystkim odpowiednio zabezpieczony przed dostaniem się wody.
Najczęściej wentylatory produkowane są z tworzyw sztucznych, zaś ich obudowa wykonana jest ze stali nierdzewnej, czyli blachy otynkowanej.

Podstawowe zasady montażu wentylatorów mówią, że powinny być one umieszczone jak najdalej od wlotu powietrza, czyli drzwi, okien czy też nawiewnika. Pozwoli to wentylatorowi tłoczenie na zewnątrz zassanego powietrza. Wentylator nie może być stosowany w pomieszczeniach, gdzie umieszczone jest urządzenie grzewcze z otwartą komorą spalania. A jeśli tak się stanie koniecznie należy zastosować nawiew powietrza, które zrównoważy powietrze odprowadzane. Jeśli zabraknie nawiewu w pomieszczeniu może być zbyt mało powietrza, bo z jednej strony tłoczone one będzie na zewnątrz, z drugiej z kolei zużywane do spalania.

Wentylator nie może być podłączony do przewodu spalinowego, a temperatura w pomieszczeniu nie może przekraczać 45 st.C. Kanały wentylatora prowadzone przez pomieszczenia nieogrzewane koniecznie należy zaizolować. To podstawowe zasady montaży wentylatorów, które warto przypomnieć.
W kuchni stosuje się okapy. Usuwają one nadmiar pary wodnej, która wytwarza się w czasie gotowania oraz zapachy kuchenne. Okap spełnia funkcję wentylatora, gdy odprowadza powietrze poza budynek osobnym kanałem wentylacyjnym.

Wtedy nosi on nazwę wyciągu. Powietrze pobrane z pomieszczenia trafia do filtra tłuszczowego i zostaje odprowadzone kanałem wentylacyjnym z budynku. Warto jednak pamiętać, że gdy silnik okapu pracuje na najwyższych obrotach ciśnienie w pomieszczeniu może ulec zachwianiu. Dlatego trzeba wówczas zapewnić dopływ świeżego powietrza w miejsce tego usuwanego. Zdarza się, że gdy okap pracuje naprawdę intensywnie dym może się nawet cofać z kominków otwartych oraz zasysać powietrze przez otwory wentylacyjne.

Wentylatory łazienkowe muszą charakteryzować się stopniem zabezpieczenia przed wodą wynoszącym 5. Należy go instalować w odległości 1,25 m od zasięgu, w którym osobą kąpiąca się mogłaby go dotknąć. Gdy zachowanie takiej odległości nie jest możliwe stosuje się montaż wentylatora niskonapięciowego (12 V) z transformatorem (który jednak musi znajdować się w przepisowej odległości 1,25 m). Dozwolone jest również zastosowanie w takiej sytuacji wentylatora kanałowego, który umieszcza się w kanale wentylacyjnym jak najdalej. Wentylator w łazience może być ścienno-sufitowy albo kanałowy.

Wyposażony w klapkę zwrotną wentylator tego typu uniemożliwia podmuch zwrotny powietrza. Dziś już często wyposaża się wentylatory łazienkowe w automatykę użytkową, dzięki której nie pracuje on non-stop. Automatyka ta pozwala na regulowane opóźnienia czasowe (wentylator połączony z oświetleniem), posiada regulowany czujnik wilgotności, może posiadać czujnik obecności w pomieszczeniu oraz automatyczne żaluzje. Ale oczywiście nadal z powodzeniem funkcjonują wentylatory wyłączane i włączane ręcznie.

Problem pojawiania się wilgoci w domu może dotyczyć każdego z nas. Błędnym założeniem jest, że sytuacja ta dotyczy tylko i wyłącznie budynków starej daty. W zawilgoconych pomieszczeniach pojawia się często grzyb, pleśń, brzydkie zacieki na ścianach. To wszystko niszczy drewno, metal, cegłę i tynki. Łuszczenie się farby, odpadanie płytek, tynku to tylko niektóre z przykrych skutków występowania wilgoci.

Zamalowywanie przykrych efektów nic nie da. Grzyb pojawi się znowu. Nie da się przed nim uciec. Ma to też zły wpływ na nasze zdrowie, wywołuje groźne choroby i alergie.  Nasze przekonanie o tym, że starsze budynki są bardziej narażone na wilgoć nie jest bezpodstawne. Dawniej nie stosowano izolacji bitumicznej w budynkach, zarówno gospodarczych jak i zamkach i pałacach. Ponieważ groźba tych wszystkich nieprzyjemności może wystąpić w naszym nowym domu, musimy pamiętać, że izolować przed wilgocią z gruntu trzeba każdy dom ? również niepodpiwniczony.

Zapominając i oszczędzając na tej kwestii na początku jest o wiele mniej opłacalne, usuwanie skutków zawilgocenia w nowo wybudowanym domu będzie nasz kosztować dużo więcej pracy i pieniędzy. Wilgoć w środku budynku może się pojawić z powodu tego, że przy ścianach fundamentowych lub ścianach piwnic woda opadowa przesącza się wzdłuż gruntu. Powodem może być także bardzo wysoki poziom wody gruntowej, jej gwałtowne podniesienie lub gdy jest podciągana kapilarnie (czyli z głębi gruntu ku górze).

Nieszczelność naszej izolacji (często spowodowana błędami wykonawczymi), brak drenażu (jeśli istnieje niebezpieczeństwo zalewania piwnic wodą) czy brak wentylacji w piwnicy także wpływa na możliwość wystąpienia zawilgocenia. Piwnica powinna być zawsze dobrze wentylowana, zwłaszcza gdy znajduje się tam pralnia lub łazienka.  Gdy już niestety jest za późno i odczuwamy to na własne skórze musimy sobie zadać pytanie: jak pozbyć się wilgoci? ? skutecznie!

Nie wystarczy ocieplić budynku od zewnątrz, to nie wystarczy. Z naszego domu zrobimy ?termos?, w którym będą jeszcze lepsze warunki do rozwoju grzybów i pleśni. Na początku trzeba pomyśleć o odcięciu wilgoci od murów, a dopiero później o ociepleniu. Jedną z możliwości jest położenie nowej izolacji poziomej, która oddzieli mury od pochodzącej z gruntu wody. Jest to jednak drogie i bardzo pracochłonne. Trzeba odsłaniać fundamenty budynku, tak aby można było ułożyć nową izolację.

Ostatnimi czasy najbardziej popularna jest metoda hydrofobowa. Jest najmniej kłopotliwa i nie wymaga odkopywania ścian fundamentów. Metoda ta pozwala na osuszenie i zabezpieczenie wszystkich ścian budynków bez względu na rodzaj konstrukcji. Aby zapewnić sobie najbardziej skuteczną metodę najlepiej skonsultować się z fachowcem, ponieważ jest to problem, który wpływa w znacznym stopniu na stan naszego domu i samopoczucie jego mieszkańców.