Blog o ogrzewaniu i wentylacji

Sezon grzewczy rozpoczął się już na dobre kilka tygodni temu ? do boju ruszyło więc ogrzewanie miejskie, właściciele domków z własnym systemem ogrzewania i wreszcie ci, którzy mogą cieszyć się luksusem posiadania kominka. Blask i ciepło bijące z niego sprawiają, że można przy nim spędzić i kilka godzin. Co jednak, gdy mimo solidnego podłożenia drewna, ciepła nie ma?

Na początku trzeba obalić stwierdzenie, że wilgotniejsze drewno pali się dłużej i lepiej. Otóż jest zupełnie odwrotnie ? zawilgocone drewno oddaje mniej ciepła podczas spalania, a przy tym tworzy smołę i osad, które osadzają się na ściankach i szybce kominka, ale też prowadzi do korozji elementów metalowych. Właśnie dlatego drewno przed spaleniem powinno ?swoje? odleżeć.

Do palenia w kominku właściwie nie nadaję się drewno świeżo ścięte. Najlepiej, jeśli okres jego leżakowania wynosi około 18 miesięcy, jednak nie więcej, gdyż wtedy traci ono na jakości. Najlepiej, żeby leżało w miejscu zacienionym, osłoniętym od deszczu i słońca, ale wystawionym na działanie wiatru, który odpowiednio je oczyści. Dlatego też, jeszcze przed zamiarem instalacji kominka, warto się zastanowić, gdzie ?zainstalować? skład opału.

Nie poleca się kupna drewna kominkowego tuż przed sezonem grzewczym. Ceny wtedy są strasznie windowane, a my i tak nie mamy gwarancji co do jakości opału ? najpewniej trafimy na taki, który odleżał kilka tygodni i zamiast cieszyć się z ciepła, będziemy musieli dogrzewać się gotowymi preparatami, a nie o to przecież w przypadku kominka chodzi.

W polskich kominkach najczęściej pali się jodłami i brzozami, jednak równie często spotyka się też graby. O tym, które drewno jest najlepsze, powinniśmy zadecydować sami, nie inaczej, jak testując je.

Kominki w naszych domach spełniają kilka kluczowych funkcji. Do podstawowych należą funkcja grzewcza oraz dekoracyjna. O funkcjach grzewczych kominków mówiliśmy już wielokrotnie, dzisiaj chciałbym poświęcić kilka zdań tematowi dekoracyjności kominków. Kominek przez swoją funkcje tworzy w domu niesamowity nastrój. Płonący w kominku ogień wprowadza do wnętrza niesamowitą atmosferę i naprawdę niewiele trzeba by był on sam w sobie doskonałą ozdobą.

Kominek może równie dobrze dekorować pomieszczenie kiedy płonie w nim ogień lecz także wtedy gdy jest wygaszony. O dekoracyjności kominka zwykle decyduje zastosowana obudowa. Jeżeli chcemy by kominek w naszym domu wyglądał naprawdę rewelacyjnie sporą wagę musimy przyłożyć nie tylko do wyboru wkładu kominkowego, ale także do wykonania obudowy. Sama obudowa kominka może być wykonana z różnych materiałów.

Do podstawowych materiałów z jakich możemy skorzystać budując obudowę do kominka należą: płyta gipsowo- kartonowa o podwyższonej odporności ogniowej, piaskowiec, marmur, granit, kamień naturalny, lub cegła klinkierowa. W zależności od materiału na jaki się zdecydujemy taki charakter przyjmie kominek. Pamiętajmy jednak o tym, że materiał jaki użyjemy powinien być ognioodporny. W przeciwnym razie istnieje spore zagrożenie, że obudowa może się zająć.

W żadnym wypadku nie powinniśmy używać drewna do wykańczania kominka. Postępując zgodnie z wymogami bezpieczeństwa obudowę kominkową powinniśmy dodatkowo odizolować od wkładu przy pomocy wełny mineralnej z warstwą folii aluminiowej.
Wykończenie kominka zależne będzie od materiału na jaki się zdecydujemy. Piaskowiec jest sam w sobie niezwykle dekoracyjny, w związku z czym nie będziemy musieli dodatkowo go ozdabiać. Podobnie jest zresztą z cegłą klinkierową czy innym kamieniem. Jeżeli chodzi o wykończenie płyty gipsowej użytej do wykonania kominka, możemy w tym celu zastosować szereg tynków dekoracyjnych, które z pewnością odmienią nasze wnętrza.
Do takich tynków należy między innymi stiuk wenecki, którego zadanie polega na imitowaniu naturalnego marmuru. Jest to rozwiązanie z pewnością dużo tańsze niż budowa obudowy marmurowej. Innym ciekawym pomysłem na wykończenie płyty GK jest trawertyn. Nada on obudowie oraz całemu wnętrzu szlachetnego wyglądu. Trawertyn doskonale będzie sprawdzał się we wnętrzach klasycznych i rustykalnych.

Tynki strukturalne pozwalają na dowolne kształtowanie charakteru obudowy co sprawia, że nadają się one właściwie do każdego pomieszczenia.

Jeśli chcesz, aby w Twoim domu źródłem ogrzewania był kominek, musisz go rozplanować już podczas projektu domu. To bardzo ciężki element i potrzebuje odpowiedniego miejsca. Niektóre kominki potrzebują nawet swoich własnych fundamentów. Po drugie, musisz wiedzieć, z czego kominek jest zbudowany, a także wybrać odpowiedni typ kominka.

Wkłady kominkowe i kasety kominkowe są zwykle wykonane z żeliwa, stali albo cegły szamotowej. Są to więc tworzywa uodpornione na korozję, wysoką temperaturę, a także gwałtowne zmiany temperatury. Materiały te dobrze również gromadzą ciepło.

Są dwa typy kominków – jedno i dwupłaszczowe. Te pierwsze wykonane są z żeliwa, a te drugie, jako bardziej nowoczesne rozwiązanie, mają stalową obudowę wkładu lub kasety oraz żeliwnym lub ceglanym paleniskiem, które skupiają ciepło. Dzięki temu zjawiska kurczenia się i rozkurczenia materiału, które zachodzą w kasecie lub wkładzie, nie wpływają bezpośrednio na obudowę, bo nie są ze sobą bezpośrednio połączone. Dzięki temu można zaoszczędzić pieniądze podczas wymiany zepsutego paleniska oraz zmniejszono ryzyko uszkodzenia obudowy.

Podczas wyboru odpowiedniego kominka, musimy zdecydować się na drzwiczki. Są one stworzone ze szkła żaroodpornego lub ze szkła ceramicznego. Poszczególne drzwiczki różnią się od siebie sposobem otwierania, ilością szyb, a także wykończeniem. Do nas należy decyzja, czy chcemy, aby owe drzwi były pojedyncze (wtedy będą się otwierać z boku), podnoszone do góry, chowane pod wkład czy dwustronne, wtedy otwierają się do zewnątrz z dwóch stron lub na boki za pomocą harmonijki.

Istotnym elementem kominka są także szyby. Szyby mogą być płaskie, panoramiczne, a także pryzmatyczne. Od wystroju naszego domu zależy to, czy kominek będzie przeszklony z jednej, z dwóch lub z trzech stron. Wybór przeszklonych ścianek i drzwi zależy również od tego, jakie funkcje będzie w domu spełniał kominek. Jeśli tylko ozdobną – nie ma to znaczenia. Jeśli będzie pełnił funkcję kominka tradycyjnego, warto zadbać o drzwi otwierane z dwóch stron i odpowiednio szczelne. Jest to ważne, ponieważ otwarty kominek nie ma swoich właściwości grzewczych.

Warto się nad tym zastanowić również ze względów estetycznych. Jeśli większa część kominka będzie zaszklona, będziemy mieli więcej do sprzątania, ponieważ kominki szybko brudzą się sadzą. Ciekawą alternatywą w tym przypadku są kominki samoczyszczące. Poza drzwiami i szybami, należy też zastanowić się nad wyborem odpowiednich akcesoriów, takich jak klamki, uchwyty i pokrętła. Wszystko to wpływa razem na estetyczny wybór naszego źródła ogrzewania.

Ważna jest również regulacja ilości świeżego powietrza, które jest doprowadzane do paleniska. Odbywa się ona poprzez otwory umieszczane w przedniej albo bocznej ściance korpusu kominka. Powietrze to jest niezbędne do odpowiedniego procesu spalania. Jego ilość można regulować poprzez ręczne ustawianie przepustnic. W ten sposób możemy ustalać, jak bardzo nagrzewać pomieszczenia.

Istotnym elementem kominka jest deflektor spalin, tak zwana półka dymowa, jednakże nie wszystkie kominki są w niego wyposażone. Jest on umieszczany w górnej części wkładu kominkowego. Starsze kominki radzą sobie bez niego poprzez kierowanie powietrza z komory spalania bezpośrednio do komina. Takie kominki są jednak sprawne tylko w pięćdziesięciu procentach. To właśnie w deflektorze spalin odbywa się proces dopalania cząstek opału, czyli proces spalania maksymalizuje się.

Sezon grzewczy w pełni, niemniej jednak wielu z nas nosi się dopiero z zamiarem zainstalowania w sowim domowym zaciszu kominka. Kominek jest cenny nie tylko ze względów grzewczych, lecz także jest to doskonały sposób na zwiększenie dekoracyjności domu. Wprowadza on do wnętrza niesamowity klimat, dzięki czemu czujemy się w nim dobrze.

Dzięki takiemu rozwiązaniu długie zimowe wieczory mogą przemienić się w niezapomniane chwile przy kubku kawy czy książce. Kiedy na dworze zawierucha, wielu z nas docenia możliwość zrelaksowania się po powrocie z pracy, patrząc jak pomarańczowe języki ognia tańczą za szybą, pożerając kolejną partię drewna. Kiedy zdecydujemy się na zakup kominka do domu, powinniśmy przemyśleć kilka podstawowych kwestii z tym związanych. Jedną z nich jest wybór odpowiedniego dla nas wkładu kominkowego.
Pierwszego podziału wkładów kominkowych, możemy dokonać ze względu na powierzchnię jaką ogrzewa. Wydajność kominków przelicza się zwykle w ten sposób, że 1 kilowat mocy grzewczej wystarcza na ogrzanie 10 metrów kwadratowych powierzchni. Więc jeżeli chcemy ogrzać pomieszczenie o powierzchni 100 metrów kwadratowych powinniśmy wybrać wkład kominkowy o minimalnej mocy grzewczej 10 kilowatów.

Wydajność wkładu kominkowego, można zwiększyć np. stosując radiator. Jest to pionowa rura, którą wpina się pomiędzy wylotem komina a wylotem dymu z wkładu kominkowego. Po bokach poprzecinana jest pionowymi blaszkami, dzięki czemu, część ciepła zamiast uciekać przez komin na zewnątrz zostaje w pomieszczeniu. Uznaje się, ze taki radiator zwiększa wydajność kominka około 10 %.
Kolejną rzeczą jaką musimy rozważyć zanim przystąpimy do zakupu wkładu kominkowego jest decyzja o tym czy chcemy przy pomocy kominka ogrzewać wodę czy tez nie. Wkłady kominkowe, które posiadają taką funkcję nazywa się wkładami z płaszczem wodnym. Technologicznie budowa takiego kominka jest o wiele bardziej skomplikowana, niemniej jednak posiada on także wiele zalet. Płaszcz wodny działa na podobnej zasadzie jak piec opalany drewnem. Podstawową różnica jest jednak taka iż nie musi stać on w kotłowni, gdyż stanowi doskonałą ozdobę dla naszego domu. Kominek z płaszczem wodnym działa w ten sposób, że płomienie nagrzewają ów płaszcz znajdujący się wokoło ścianek kominka pomiędzy, którym przepływa woda.

Płaszcz oddając zgromadzone ciepło ogrzewa wodę. Temperatura jaka wyzwalana jest w procesie spalania drewna jest na tyle wysoka, że jest w stanie bez problemów ogrzać cały dom. Płaszcz wodny, może z powodzeniem ogrzewać wodę znajdującą się w grzejnikach jak również bardzo dobrze radzi sobie z zasilaniem ogrzewania podłogowego. Takim kominkiem, możemy również ogrzewać wodę użytkową co z kolei może przynieść nam wymierną korzyść w postaci oszczędności.

Rzadko kiedy zastanawiamy się nad historią i pochodzeniem systemów ogrzewania – nie zdając sobie sprawy z tego, że było ono jednym z kluczowych dla rozwoju naszego gatunku i cywilizacji czynników. To właśnie ciepło – obok odstraszania dzikich zwierząt i przygotowywania żywności – było głównym zyskiem płynącym z opanowania i „oswojenia” ognia przez ludzi – wydarzenia, które miało miejsce pomiędzy 750 a 450 tysiącami lat temu. Od tego czasu ogień towarzyszył ludziom na każdym kroku – w jaskiniach, namiotach i szałasach, na otwartym terenie – by w okolicach 8 tysiąclecia p.n.e. pojawić się w pierwszym znanym miasteczku – Catal Huyk. Otwarty ogień, jak również pierwsze, prymitywne jeszcze piece ogrzewały domy, warsztaty i świątynie – za odprowadzanie dymu odpowiadały proste otwory w dachu lub ścianach.

Rozkwit techniki wpłynął również na metody wytwarzania ciepła – już w II stuleciu p.n.e. w Grecji i Rzymie stosowano centralne ogrzewanie: tak zwany hypocaust (ciepło spod spodu), czyli pierwszy znany system ogrzewania podłogowego.  Ogrzewano tak zarówno domy bogatych obywateli, jak i publiczne łaźnie – w naszym rejonie ruiny takiej łaźni możemy podziwiać w Trewirze. Podobny system rozwinięto w Korei – przy czym niektórzy sugerują, że stosowano go już ponad tysiąc lat p.n.e..

Ogrzewanie podłogowe przetrwało upadek Rzymu – niektóre z barbarzyńskich ludów najeźdźczych doceniły komfort, jaki zapewniało, a ponowny rozkwit zapewnili mu Arabowie.  W Europie ponowny rozwój centralnego ogrzewania obserwujemy w XII i XIII wieku, dzięki działaniom Cystersów oraz zakonów rycerskich (m.in. Krzyżaków – instalację taką odkryto na zamku w Malborku).

Na początku XVIII wieku rozpoczęto użytkowanie instalacji wodnych: w Pałacu Letnim w Sankt-Petersburgu (1710-1714) zainstalowano centralny zbiornik oraz system porcelanowych, bogato zdobionych rur rozprowadzających ogrzaną ciecz. Podobne konstrukcje zaczęły powstawać w Szwecji (1716) i Wielkiej Brytanii. Większą popularność zdobyły jednak kominki – przy czym, z uwagi na duże straty ciepła towarzyszące ich pracy, na ogół musiano ustawiać po jednym w każdym z pomieszczeń.

W połowie XVIII stulecia pojawiły się piece kaflowe, rozwijane i udoskonalane zwłaszcza w Niemczech. Początkowo spalały głównie drewno, chociaż coraz częściej stosowano węgiel – zwłaszcza na terenach miejskich.

Dalszy rozwój ogrzewania nastąpił w XIX wieku – wynaleziono piec gazowy (1855), ogrzewanie słoneczne (1877) i grzejnik elektryczny (1892). Wraz z rozwojem sieci gazociągowej i w związku z niską ceną błękitnego surowca przewagę zdobyło ogrzewanie gazowe – i do dziś pozostaje jedną z głównych form.

Dzisiaj powszechnie stosuje się zarówno tradycyjne, centralne ogrzewanie (paliwa stałe, płynne i gaz ziemny), jak i ogrzewanie elektryczne. Coraz popularniejsze stają się metody ekologiczne – a więc wszelkiego rodzaju biomasa, ogrzewanie słoneczne i pompy ciepła.

Centralne ogrzewanie to system, w którym ciepło wytwarzane jest w jednym miejscu (najczęściej oddzielnym pomieszczeniu), po czym rozprowadzane przez instalację grzewczą do poszczególnych pomieszczeń i tam „uwalniane”. Pod ogólnym terminem kryje się sporo metod tak produkcji, jak i dystrybucji ciepła, o bardzo zróżnicowanych właściwościach i kosztach eksploatacji.

Najpowszechniejszymi i najbardziej znanymi elementami wytwarzającymi ciepło są kotły c.o.. W powszechnej świadomości obecne są głównie jako wielkie, toporne i wymagające skomplikowanej oraz pracochłonnej obsługi urządzenia – i jest to jeden z najbardziej błędnych stereotypów związanych z ogrzewaniem.

Kotły c.o. dzielą się na te używające paliwa płynnego (n.p. olej opałowy), gazowe (propan-butan, gaz ziemny) oraz na paliwo stałe. Szczególnie różnorodne są te ostatnie – wykorzystują one zarówno „tradycyjny” węgiel i koks, miał węglowy, drewno i substancje pochodne (pellety, trociny i wióry etc.) jak i szereg rozmaitych biopaliw – między innymi ekogroszek czy (kontrowersyjny) owies opałowy. Nowoczesne kotły zajmują stosunkowo niewiele miejsca (te o niższej mocy nie potrzebują nawet osobnego pomieszczenia – przy czym dotyczy to raczej kotłów gazowych), a ich obsługa stała się dużo prostsza (specjalne dozowniki umożliwiają dwu- trzydniową pracę bez konieczności uzupełniania opału. Wciąż cechują się przy tym wysoką wydajnością oraz (za wyjątkiem tych zaopatrywanych z sieci gazowej) zabezpieczenie przed awariami sieci i związanym z tym brakiem surowca.

Ciekawą alternatywą jest ogrzewanie kominkiem – przy zastosowaniu płaszcza wodnego i odpowiedniej izolacji domu pojedynczy kominek może zapewnić ciepło dla całego budynku. Nie do przecenienia jest również atmosfera tworzona przez płomienie – i niski koszt całkowity takiej metody ogrzewania.

Nowoczesną i ekologiczną, chociaż bardzo drogą w zakupie i montażu formą ogrzewania centralnego jest pompa ciepła – dzięki wykorzystaniu naturalnych różnic temperatury między gruntem a powietrzem cechuje je bardzo wysoka wydajność (dzięki czemu koszty eksploatacji są bardzo niskie), dodatkowo z łatwością można „odwrócić” tryb pracy i wykorzystać instalację do chłodzenia.

Oprócz samej jednostki centralnej potrzebujemy systemu transportu ciepła – stosowane są trzy odmiany: ciecz (na ogół woda, w wypadku miejsc narażonych na niskie temperatury stosuje się specjalne płyny), para wodna oraz powietrze – tak w obiegu zamkniętym jak otwartym (ogrzewanie nadmuchowe). Tradycyjne instalacje z obiegiem grawitacyjnym w zasadzie nie są już stosowane, w zasadzie zawsze stosuje się już obieg wymuszony – a więc pompy lub (dla instalacji z obiegiem powietrza) dmuchawy czy wentylatory.

Końcową sprawą jest wybór odpowiednich grzejników – ale to już materiał na przyszłość.

Ogień od zawsze kojarzył się człowiekowi z bezpieczeństwem – dziedzictwo dziesiątków i setek tysięcy lat ewolucji, nasza spuścizna po skulonych w jaskiniach przodkach do dziś wspaniale relaksuje i odpręża. Lubimy siedzieć przy ogniu, wpatrywać się w płomienie i czuć jego ciepło. Dlatego w wielu na wskroś nowoczesnych domach poczesne miejsce znajduje kominek – i dlatego też jest on jednym z bardziej lubianych elementów wystroju.

Kominek ma jednak szereg wymagań – po pierwsze potrzebuje dostępu do systemu odprowadzania produktów spalania, po drugie – miejsca, a po trzecie – regularnej obsługi. Dobrze, jeżeli nasz dom czy mieszkanie były projektowane z myślą o kominku, co mamy jednak zrobić, jeżeli chcemy cieszyć się nim pomimo braku odpowiednich warunków?

Rozwiązaniem może być kominek zasilany bioetanolem. W porównaniu z innymi typami kominków posiada on szereg zalet: nie potrzebuje komina ani dostępu do wywietrzników, jak kominki „klasyczne” (chociaż zaleca się, by pomieszczenie miało sprawną wentylację), nie wymaga podłączania do rur z gazem czy nawet stałego miejsca – kominek na bioetanol można bez problemu przenosić w zależności od potrzeb i upodobań.  Jest zarówno ekonomiczny – bioetanol jest paliwem stosunkowo tanim i bardzo wydajnym – jak i ekologiczny: produkowany z roślin energetycznych i resztek roślin użytkowych bioetanol jest produktem naturalnym, a przy spalaniu nie wydziela trujących substancji (nie licząc, oczywiście, dwutlenku węgla).

Poniżej przedstawiam trzy propozycje takich kominków od firmy EcoSmart:

Nowoczesny i dyskretny, zbudowany z hartowanego szkła i polerowanej stali kominek Igloo, dzięki efektowi „zanikania” szkła i prostocie projektu dopasuje się do niemal każdego wnętrza. Specjalna konstrukcja kratki wylotowej pozwala płomieniowi „tańczyć”, co w połączeniu z odbiciami od szklanych ścianek tworzy wspaniałą, ciepłą atmosferę.

Narożny kominek Trio zachwyca prostotą i mobilnością. Bogata paleta barw i dopasowanie do narożników dodają projektowi uniwersalności.

A to prawdziwy popis designera, ultranowoczesna kompozycja z nierdzewnej stali, szkła, drewna i skóry, swoim kształtem nawiązująca do alfabetu greckiego (stąd nazwa). Przenośny kominek Zeta będzie stylowym uzupełnieniem salonu, wspaniale komponując się ze skórzanym zestawem wypoczynkowym.

Kominek oprócz funkcji dekoracyjnej może, także stanowić źródło ciepła dla tradycyjnej instalacji centralnego ogrzewania ? zarówno tej grzejnikowej, jak i instalacji ogrzewania podłogowego. To wymaga jednak zastosowania kominka z tzw. płaszczem wodnym. W urządzeniach tych tylko nieduża część ciepła (ok. 10-20%) jest przekazywana na zasadzie promieniowania, głównie przez szybę. Natomiast cała reszta jest to ciepło przekazywane wodzie, która napływając między ścianki płaszcza otaczającego komorę paleniskową kominka, odbiera od nich ciepło, a następnie przekazuje je do instalacji grzewczej.

Wkłady kominkowe posiadające płaszcz wodny pozwalają podgrzewać nie tylko wodę rozprowadzaną następnie w tradycyjnej instalacji centralnego ogrzewania, ale także wodę użytkową. Kominki takie mogą być uzupełniającym źródłem ciepła dla funkcjonującej w domu instalacji z gazowym lub olejowym źródłem ciepła.  Kominki wyposażone w zamkniętą komorę spalania posiadają możliwość regulacji mocy, która odbywa się poprzez zmianę ilości dostarczanego do spalania powietrza. Najczęściej jest to realizowanie przez sterowany elektronicznie wentylator.
W kominkach posiadających płaszcze wodny, bardzo charakterystycznie jest zbudowany korpus wkładu. Wyposażony jest on w podwójne ścianki, a przestrzeń pomiędzy nimi wypełniona jest wodą. Płyn przepływając między ściankami przejmuje ich temperaturę a następnie przekazuje ją do instalacji grzewczej.

Aby zmaksymalizować pozyskiwaną z kominka ilość ciepła, niektórzy producenci umieszczają w górnej części korpusu wkładu, tuż nad samym paleniskiem, dodatkowe elementy, którymi także może przepływać woda. W wybranych modelach wkładów montowana jest również dodatkowa wężownica, która służy do bezpośredniego podgrzewania wody użytkowej.

Połączenie kominka z instalacją centralnego ogrzewania umożliwiają króćce przyłączeniowe umieszczone w korpusie wkładu.
Bardzo duże znaczenie przy wyborze kominków z płaszczem wodnym ma fakt, że wiele z nich może pracować w systemach zintegrowanych wraz z innymi urządzeniami grzewczymi, np. opalanymi gazem lub olejem opałowym, pompami ciepła, solariami. Montując odpowiednie połączenia hydrauliczne oraz stosując niezbędną aparaturę kontrolno-sterującą, można korzystać z kominka, który całkowicie zastąpi lub uzupełni ogrzewanie pochodzące z układu grzewczego podstawowego.

Kominek narożny pozwala w interesujący sposób połączyć wnętrza salonu, jadalni i kuchni. Oczywiście potrzebny będzie specjalny wkład narożny oraz odpowiednia obudowa, dobra wentylacja oraz wysokiej jakości wkład kominkowy. Warto przypomnieć, że w pomieszczeniach, w których instalowany ma być kominek należy zamontować kratkę wywiewną o wymiarach 14x14cm. Jeśli kominek otwarty będzie również na kuchnię, w której znajduje się kuchenka gazowa i okap niezbędne będą dwie kratki wywiewne.
Jeśli chodzi o wykończenie obudowy to spotkać można obudowy otynkowane i pomalowane. Najlepiej wybrać tutaj farbę dyspersyjną lateksową o podwyższonej odporności na mycie i szorowanie.
Dość popularnym rozwiązaniem jest wykończenie obudowy kominka narożnego w cegle, szczególnie jeśli chcemy nadać wnętrzom charakter rustykalny. Często zamiast cegieł spotkać można tańsze płytki klinkierowe.
Nietypowe kształty można uzyskać dzięki wykorzystaniu mozaiki ceramicznej. Szczególnie atrakcyjnie zarówno w kuchni, jak i w salonie prezentuje się kamień. Może to być marmur, trawertyn, wapień czy piaskowiec. Spotyka się również obudowy drewniane (dąb, klon, drewno egzotyczne).

W dokumencie zatytułowanym „Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie” znajdują się zasady instalowania kominków.

Zwłaszcza jeden jego punkt wzbudził sporo kontrowersji. A brzmi on następująco: „Budynek, który ze względu na swoje przeznaczenie wymaga ogrzewania, powinien być wyposażony w instalację ogrzewczą lub inne urządzenia ogrzewcze, nie będące piecami, trzonami kuchennymi lub kominkami.” A więc kominek nie jest traktowany jako urządzenie grzewcze budynku i stąd też nie może być jedynym źródłem ciepła w domu.

Podstawowe pytanie brzmi: gdzie można instalować kominki? Wyłącznie w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz w niskich budynkach wielorodzinnych (do 12 m wysokości lub do czterech kondygnacji nadziemnych włącznie, bez względu na ich wysokość). Ich kubatura nie może być mniejsza niż 30 m3, przy czym na każde 4 m3 może przypadać 1 kW mocy cieplnej kominka.

Przepisy regulują również wymaganą ilość doprowadzanego powietrza: dla kominków zamkniętych co najmniej 10 m sześciennych/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kominka, zaś dla kominków otwartych ilość ta musi zapewnić nie mniejszą prędkość przepływu powietrza w otworze komory spalania niż 0,2 m/s.