Blog o ogrzewaniu i wentylacji

Jak już wspomniałem na początku, i co zresztą często przypominam, łazienka i kuchnia to pomieszczenia, gdzie wentylator spełnia specjalną funkcję, bo musi być przede wszystkim odpowiednio zabezpieczony przed dostaniem się wody.
Najczęściej wentylatory produkowane są z tworzyw sztucznych, zaś ich obudowa wykonana jest ze stali nierdzewnej, czyli blachy otynkowanej.

Podstawowe zasady montażu wentylatorów mówią, że powinny być one umieszczone jak najdalej od wlotu powietrza, czyli drzwi, okien czy też nawiewnika. Pozwoli to wentylatorowi tłoczenie na zewnątrz zassanego powietrza. Wentylator nie może być stosowany w pomieszczeniach, gdzie umieszczone jest urządzenie grzewcze z otwartą komorą spalania. A jeśli tak się stanie koniecznie należy zastosować nawiew powietrza, które zrównoważy powietrze odprowadzane. Jeśli zabraknie nawiewu w pomieszczeniu może być zbyt mało powietrza, bo z jednej strony tłoczone one będzie na zewnątrz, z drugiej z kolei zużywane do spalania.

Wentylator nie może być podłączony do przewodu spalinowego, a temperatura w pomieszczeniu nie może przekraczać 45 st.C. Kanały wentylatora prowadzone przez pomieszczenia nieogrzewane koniecznie należy zaizolować. To podstawowe zasady montaży wentylatorów, które warto przypomnieć.
W kuchni stosuje się okapy. Usuwają one nadmiar pary wodnej, która wytwarza się w czasie gotowania oraz zapachy kuchenne. Okap spełnia funkcję wentylatora, gdy odprowadza powietrze poza budynek osobnym kanałem wentylacyjnym.

Wtedy nosi on nazwę wyciągu. Powietrze pobrane z pomieszczenia trafia do filtra tłuszczowego i zostaje odprowadzone kanałem wentylacyjnym z budynku. Warto jednak pamiętać, że gdy silnik okapu pracuje na najwyższych obrotach ciśnienie w pomieszczeniu może ulec zachwianiu. Dlatego trzeba wówczas zapewnić dopływ świeżego powietrza w miejsce tego usuwanego. Zdarza się, że gdy okap pracuje naprawdę intensywnie dym może się nawet cofać z kominków otwartych oraz zasysać powietrze przez otwory wentylacyjne.

Wentylatory łazienkowe muszą charakteryzować się stopniem zabezpieczenia przed wodą wynoszącym 5. Należy go instalować w odległości 1,25 m od zasięgu, w którym osobą kąpiąca się mogłaby go dotknąć. Gdy zachowanie takiej odległości nie jest możliwe stosuje się montaż wentylatora niskonapięciowego (12 V) z transformatorem (który jednak musi znajdować się w przepisowej odległości 1,25 m). Dozwolone jest również zastosowanie w takiej sytuacji wentylatora kanałowego, który umieszcza się w kanale wentylacyjnym jak najdalej. Wentylator w łazience może być ścienno-sufitowy albo kanałowy.

Wyposażony w klapkę zwrotną wentylator tego typu uniemożliwia podmuch zwrotny powietrza. Dziś już często wyposaża się wentylatory łazienkowe w automatykę użytkową, dzięki której nie pracuje on non-stop. Automatyka ta pozwala na regulowane opóźnienia czasowe (wentylator połączony z oświetleniem), posiada regulowany czujnik wilgotności, może posiadać czujnik obecności w pomieszczeniu oraz automatyczne żaluzje. Ale oczywiście nadal z powodzeniem funkcjonują wentylatory wyłączane i włączane ręcznie.

Najtrudniejszym aspektem instalowania systemu wentylacyjnego w naszym domu jest prawidłowy dobór wentylacji w łazience.  Wpływa na to wiele czynników, takich jak obecność i ilość okien czy też obecność piecyka gazowego czy rodzaju kaloryfera. Jeśli nie przemyślimy odpowiednio tego tematu, to w niedługim czasie będziemy mogli zaobserwować nieprzyjemne zmiany w pomieszczeniu.

Zbyt duża wilgotność powietrza spowodowana złym przepływem powietrza, może doprowadzić do osadzania się brudu, pyłów, kropelek wody, do powstawania pleśni, zacieków i rozwoju roztoczy. Wilgoć powstaje w trakcie wykonywania naszych codziennych czynności: kąpieli, prania, suszenia. Trzeba sobie uświadomić, że podczas kąpieli pod prysznicem wydziela się ok. 1500g pary wodnej, a zwykłej kąpieli ok. 1000g.

Wilgoć z całego domu wpływa do naszej łazienki z powodu projektowanych tam zwykle kanałów wentylacyjnych. Po pierwsze zwróćmy uwagę na wentylację naturalną. Jeżeli para wodna będzie się zanadto skraplać to będzie to miało zły wpływ na budynek i na nasze zdrowie.  Najlepiej aby istniała możliwość wymiany powietrza między łazienką a pokojem obok. Należy zatem założyć otwory w dzielących drzwiach. Szczelina powinny mieć powierzchnię około 80cm2. Możemy dobrać kształt aby pasował do całości przegrody drzwiowej.  Bardzo dobrą decyzją jest zamontowanie dodatkowego wspomagania wentylacji naturalnej np. w postaci kratki higrosterowanej do wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej.  Jeżeli nasza łazienka jest większa niż 6,5m3 to wentylacja mechaniczna (za pomocą wentylatorów) musi się pojawić.

Często montuje się mały wentylator tuż przy wlocie do kanału wentylacyjnego, czyli aby wspomagał wentylację naturalną. Oczywiście będzie się to wiązało z blokowaniem naturalnego przepływu powietrza, ponieważ jego płatki, które przez większość czasu są wyłączone, ograniczają powierzchnię,  przez którą to powietrze napływa. Nie wolno nam stosować takich rozwiązań, jeżeli np. w pomieszczeniu jest urządzenie do spalania gazu w otwartym palenisku (podgrzewacze wody i kotły c.o. z otwartą komorą spalania).

Mogą one także nie spełniać naszych oczekiwań, ponieważ ich moc jest niewystarczająca i jego parametry nie odpowiadają warunkom w jakich ma pracować. W takiej sytuacji  nie będzie w stanie usunąć powietrza z pomieszczenia. Nie wolno ich także stosować w budynkach ze zbiorczymi kanałami wentylacji wywiewnej. Dlatego najlepiej skontaktować się z firmą lub ekspertem, który przyjdzie i powie nam czy powinniśmy takie urządzenie instalować i jakie powinniśmy kupić.

Łazienka ze względu na rolę jaką pełni wymaga zastosowania w pełni funkcjonalnego systemu wentylacyjnego. Głównym powodem, dla którego konieczne jest zapewnienie odpowiedniego przepływu powietrza w łazience jest para wodna powstająca w wyniku brania kąpieli, prysznica, czy nawet suszenia odwirowanego prania.

Wilgoć jest bardzo szkodliwym czynnikiem dla materiałów budowlanych. Powoduje powstawanie pleśni na ścianach czy na fugach między płytkami. Jak sprawdzić czy wentylacja powietrza w naszej łazience jest odpowiednia? Najlepiej widać to podczas kąpieli, jeśli lustro czy szyby okienne po pewnym czasie zaparują, to oznacza to nieodpowiedni przepływ powietrza w pomieszczeniu. Jak można temu zaradzić? W małych łazienkach zazwyczaj wystarczy zastosować wentylację naturalną, w większych musimy ją wspomóc urządzeniami mechanicznymi.

Naturalnym sposobem zapewniającym wymianę powietrza jest wycięcie w dolnej części drzwi łazienkowych otworów lub montaż specjalnej kratki. Dodatkowo drzwi mogą być podcięte w dolnej części nieco więcej, niż te montowane w pokojach. Kratki wentylacyjnej nigdy nie należy zaklejać, ani zamykać. Nowością są kratki higrosterowalne, które regulują przepływ powietrza w zależności od stopnia wilgotności.

Natomiast nie poleca się stosowania nawiewników okiennych, o ile znajdują się one w łazience. Ich użytkowanie może okazać się kłopotliwe i niezbyt efektywne, szczególnie zimą, gdyż skraplająca się para wodna może być przyczyną powstawania szronu na nawiewnikach.